Dogoterapia – Kynoterapia

W Polsce częściej używany jest termin dogoterapia.

Kynoterapia  to  forma terapii kontaktowej z udziałem wyszkolonych psów, wspomagająca inne rodzaje terapii
(ruchu, mowy, psychoterapię). Może stanowić istotny czynnik stymulujący w procesie rozwoju dziecka.
Można ją stosować u dzieci z różnymi schorzeniami,osób niepełnosprawnych, samotnych i starszych.
 

Obecność psa na zajęciach jest bardzo pomocna ponieważ :

- pies motywuje,
- pies nie ocenia- pies akceptuje nas takimi, jacy jesteśmy,
- pies nie stawia warunków – pies kocha nas za to, że jesteśmy, bezwarunkowo,
- pies jest oddany i wierny,
- pies nie wyznacza reguł i granic,
- pies nie oczekuje – pies daje,
- pies nie zabrania – pies pozwala,
 

Zadaniem dogoterapii jest pomoc w przywróceniu ludziom zdrowia, uśmiechu i wiary we własne siły.
 

Cele  mogą obejmować:

* Przełamywanie lub obniżenie lęku.
* Rozwijanie funkcji poznawczych.
* Rozwijanie funkcji motorycznych.
* Rozwijanie poczucia równowagi.
* Rozwijanie umiejętności poruszania się na wózku.
* Rozwijanie werbalnego porozumiewania się członków grupy oraz budowanie więzi emocjonalnej u osób z trudnym kontaktem.
* Stymulowanie zmysłów, ćwiczyć koncentrację, koordynację ruchów, orientację przestrzenną.
* Rozwijanie umiejętności skupiania uwagi.
* Rozwijanie myślenia przyczynowo-skutkowego.
* Rozwijanie umiejętności wypoczynku/relaksacji.
* Stymulowanie pracy mięśni poprzez wykonywanie ćwiczeń ruchowych.
* Podnoszenie pewności siebie.
* Podnoszenie aktywności uczenia się samodzielności i odpowiedzialności.
* Zmniejszenie poczucia samotności.
* Motywowanie  i mobilizowanie do podejmowania działań.
* Uczenie właściwych postaw w stosunku do zwierząt.
* Uczenie zasad bezpiecznego postępowania z psami.
* Rozwijanie pamięci.
* Rozwijanie mowy, wzbogacanie słownika.
 

Niektóre fragmenty zostały zapożyczone z:

-  książki „Witaj Piesku – Dogoterapia we wspomaganiu rozwoju dzieci o specjalnych potrzebach edukacyjnych” Beata Kulisiewicz

- książki „Dogoterapeutyczny program polisensorycznej stymulacji porozumiewania się” Marzena Machoś-Nikodem